FREE AS A BIRD

Al fin y al cabo, somos lo que hacemos para cambiar lo que somos

El 21

30 Aug 2008

Llegó el día. Despertamos tempranito. A las 8:00 para ser exactos. Desayunamos juntos café. Daniel me acompañó al hotel donde estaban mis padres. Ahí me duché, me vestí y me retoqué el cabello. Mi hermano, Rafel, me entregó el ramo como marca el protocolo. Una vez listos nos fuimos caminando al Registro Civil donde nos íbamos a encontrar con Daniel y su familia. Así fue. Nos encontramos y entramos todos juntos. Aquí ya empezaron las fotos, sonrisas y algo de nervios.

Empieza la ceremonia. Los novios nos situamos en medio y a nuestro lado los testigos, Rafel y Andrea. Nuestros padres se colocan al lado de los testigos formando una media luna. El oficial civil empieza a hablar y a recordarnos algunos artículos del código civil. El oficial hablaba al ritmo de un cantito peculiar. A mi me sonaba a mejicano o a chileno antiguo. No se cómo sería el chileno antiguo pero así lo imaginé. Costó acostumbrarse a su tonada pero finalmente conseguí concentrarme en lo que decía y no en cómo lo decía.

Llegó el momento del “sí quiero”. Reconozco que ahí nos pusimos un poco nerviosos. Pero los dos aceptamos. Y todo seguido nos intercambiamos las alianzas y nos dimos nuestro primer beso de casados. Fue un lindo momento. Y con éso pudimos saludar a los padres y hermanos, que fueron los primeros en felicitarnos y abrazarnos. Por supuesto hubo tiempo de emocionarse y de derramar alguna lagrimita.

Salimos a la calle ya mucho más relajados. Solo quedaba celebrar y para éso no se necesitan nervios. Fuimos al jardín del hotel a sacar unas cuantas fotos. Ahí aprovechamos Daniel y yo de bailar el vals, nuestro vals sobre el pasto.

Cuando el reloj marcó las 13:00 decidimos ir a comer. Nos tenían una bonita mesa preparada en el Vivace, restaurante situado en La Diagonal. Unos comieron Tilapia, otros salmón, otros solomillo. Hubo gustos para todos. Tomamos buen vino, blanco y tinto. Y brindamos con champagne.

Fue un bonito día. Fue un día alegre. Los que estaban eran imprescindibles. Tuve tiempo para pensar en todos los que me hubiera gustado que estuviesen. Pero, como ya advertí varias veces, aún queda la otra mitad de la boda por celebrar en  Mallorca. Cuando éso ocurra consideraré nuestra boda completa y perfecta. Por ahora me quedo con buen sabor. Me sienta bién la nueva vida de casada. Salud!

5 opinions a/opiniones en “El 21”

  1. 1
    Angelina Diu/Dice:

    hola als dos: he llegit tot, he vist fotos, videos,… M’ha agradat molt tot i es veu que els dos estau molt contents i feliços. Tenc moltes, moltes ganes de veure a tots dos. Ara anirem a fer “cocodrilos” amb adaptació curricular. Un beso molt fort a tots i gràcies pel ramet de flors. Fins aviat. Angelina

  2. 2
    CaTeRiNa Diu/Dice:

    Aviat ens veuràs i aviat ho celebrarem tots junts! Queda pendent la versió mallorquina!
    Una abraçada dels dos!

  3. 3
    Paul Diu/Dice:

    Felicidades!!
    Felicidades y buenas vibras a tí Cata y Daniel.
    Es un papel más, para mí, pero los ritos son los que nunca se olvidan.
    Que la mitad que les espera el España sea super!

    ¡Que vivan los novios!!!

    Saludos,

    Paul

  4. 4
    CaTeRiNa Diu/Dice:

    Gracias Paul! :-)

  5. 5
    La papa concurrente »Blog Archive » Vida nueva Diu/Dice:

    [...] agosto de 2008 nos casamos. Entre medio, ella conoció mi país y mi familia y yo conocí la suya. Entremedio la paciencia de [...]

Digue'm coses/Dime cosas

© 2010 FREE AS A BIRD | Entries (RSS) and Comments (RSS)
Design by Design Your Web Page - Powered By Blog Collector, Wordpress themes